မင်းရပ်နေတဲ့နေရာဟာ နေဝင်ချိန်အလင်းပြောက် မရောက်နိုင်ဘူး

သတိရလို့ မော့ကြည့်တော့
နေဝင်ချိန်က လွန်ခဲ့ပြီ
ငါ နောက်ထပ် ဘယ်လောက်များများ လွဲချော်ရဦးမလဲ
စက်သွားတွေက အင်တိုက်အားတိုက် လည်ပတ်ဆဲ
အိမ်အမှတ် ၃၅ ဟာ ငါ့ရင်ကို မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်လို ခြေစုံကန်တယ်
စစ်ကြီးအတွင်းမှာ မွေးတဲ့ လောက်ကောင်တွေလေ
အဆင်ပြေပါတယ် ပျော်ပါတယ်ပေါ့
ကမ်းဝေးငှက်လိုပဲ ငါ့စိတ်အားငယ်ရပုံများ 
ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာ ဖွက်ထားလိုက်တာပေါ့
ပျော်နေမယ်ဆိုတာ ယုံတယ်ဟုတ်
ဟန်ဆောင်တတ်ဖို့ နာကျင်မှုတွေကို အေးခဲထားခဲ့တာ ကြာပြီပဲ
ရေတံခွန်အောက်ရောက်ရင် ပြန်ဆုံကြမယ်ဆိုတဲ့ ရေမှုန်ရေမွားလေးတွေလည်း
အောက်ခြေမဲ့ ရေတံခွန်ထဲ ခုန်ချရင်း ဘယ်ရောက်သွားကြပြီလဲ
တင်းထားတယ်ဆိုပေမယ့် လှုပ်ခတ်လိုက်ဖို့ဆိုတာ လေတစ်မှုတ်စာပါပဲ
ဒဏ်ရာဓားသွားတွေက ရွာချလိုက်ဖို့ အဆင်သင့်ရယ်

ဘာဖြစ်ဖြစ်လေ
မမီလိုက်တဲ့ ညနေခင်းမှာ တို့တွေ ပြန်ဆုံကြမယ်။

၂၃-၀၇-၂၀၂၆ ည ၉း၀၀